Wolność i odpowiedzialność w nauce 

Artykuł 26 z Powszechna Deklaracja Praw Człowieka stanowi, że „każdy ma prawo do nauki”. ISC potwierdza, że ​​prawo to ma zastosowanie do edukacji, szkoleń i mentoringu w zakresie przedmiotów ścisłych i przyrodniczych.

• Wolność ta musi być wspierana przez równy dostęp do istniejącej wiedzy, informacji, danych i innych niezbędnych zasobów.
• Skuteczne korzystanie z tej wolności zakłada swobodę przemieszczania się, zrzeszania się, komunikowania się i wypowiedzi.
• Jeśli chodzi o swobodę przemieszczania się, ISC potwierdza, że ​​osoby przebywające legalnie w danym kraju powinny mieć swobodę przemieszczania się w obrębie kraju i możliwość jego opuszczania. Poza tym, szczególnie w odniesieniu do celu, jakim jest wytwarzanie wiedzy, należy podjąć wszelkie rozsądne wysiłki, aby zminimalizować bariery w swobodnym przepływie między krajami.

• Wolność ta ma obejmować zaangażowanie na rzecz dobra publicznego, które jest odmienne od interesu publicznego. Dobro publiczne to to, co sprzyja dobrostanowi wszystkich – ludzi, zwierząt innych niż ludzie i środowiska.
• Odpowiedzialne korzystanie z tej wolności ma na celu promowanie zarówno sprawiedliwości społecznej, jak i sprawiedliwości międzypokoleniowej.

• Ważne jest, aby powstrzymywać się i zapobiegać dyskryminacji w nauce ze względu na postrzeganie pochodzenia etnicznego, tożsamości rasowej, narodowości, obywatelstwa, płci, tożsamości płciowej, orientacji seksualnej, niepełnosprawności, wieku, przekonań religijnych lub przynależności do innych grup społecznych.
• Równie ważne jest aktywne promowanie sprawiedliwości, równości i podziału korzyści w nauce.

• Nauka musi być rygorystyczna pod względem jakości generowanych dowodów, wolna od konfliktów interesów oraz wolna od manipulacji lub fałszowania danych lub ustaleń.
• Powszechna Deklaracja o Bioetyce i Prawach Człowieka porusza obawy dotyczące relacji pomiędzy etyką, nauką i wolnością. Stanowi to rozsądne odniesienie do ustalonych norm etycznych.

Zaufanie do nauki zależy od aktywnego rozpowszechniania informacji naukowych i wyników badań (zarówno wyników pozytywnych, jak i negatywnych) wśród rówieśników, decydentów i społeczeństwa obywatelskiego.

W stosownych przypadkach od naukowców (w tym pracowników badawczych i stażystów), rządów krajowych, instytucji badawczych, organów finansujących, organów regulacyjnych i nadzorujących, komisji recenzujących, wydawców i redaktorów, instytucji ustanawiających standardy oraz pedagogów oczekuje się:

• Przyczyniaj się do tworzenia skutecznych narzędzi, instytucji i procesów zarządzania.
• Tworzyć środowisko umożliwiające swobodne i odpowiedzialne prowadzenie nauki.
• Wprowadź uczciwe procesy poufnego zgłaszania i badania potencjalnie nielegalnej, nieetycznej lub niebezpiecznej nauki.