Przegląd programu zdrowia i dobrego samopoczucia w miastach

Niniejszy raport dokumentuje niezależny, średniookresowy przegląd formatywny programu prac Międzynarodowej Rady Naukowej (ISC)[1] zatytułowanego „Zdrowie i dobre samopoczucie w miastach: podejście systemowe”. Program ten, ustanowiony w 2014 r., jest obecnie współfinansowany przez Międzynarodowy Instytut Zdrowia Globalnego Uniwersytetu Narodów Zjednoczonych (UNU-IIGH) i Partnerstwo InterAcademy (IAP), przy znacznym wsparciu finansowym Chińskiej Akademii Nauk (CAS) w Xiamen , Chiny.

Ponieważ przegląd ma stanowić informację dla kolejnej fazy tego dziesięcioletniego programu, panel przeglądowy celowo skupił swoje prace na identyfikacji kluczowych obszarów wzrostu i kierunku.

Kluczowe wnioski

• Ogólna ocena panelu oceniającego jest taka, że ​​Biuro Programu Międzynarodowego (IPO) opracowało ambitny „plan naukowy” i imponujący komitet sterujący, a także lokalnych gospodarzy.
• W ciągu pierwszych trzech lat IPO napotkało kilka wyzwań w zakresie realizacji swoich celów określonych w planie. Wyzwania te, których można się spodziewać w przypadku każdej nowej oferty publicznej, obejmują kwestie związane z językiem i personelem, a także jasność oczekiwań. Panel oceniający jest zdania, że ​​główna idea programu – przeprowadzenie badań istotnych dla polityki – była ambitna i że biorąc pod uwagę ograniczone zasoby, wymaga dokładnego ponownego przemyślenia dalszych dalszych działań. Plan koordynacji projektów badawczych nie został zrealizowany.

Zalecenia

W uznanej opinii panelu oceniającego program nie jest na dobrej drodze do osiągnięcia celów określonych w pierwotnym planie naukowym. W ramach kolejnych logicznych kroków panel kontrolny zaleca:

• Kierownictwo IPO powinno współpracować z CAS i komitetem sterującym w celu przeglądu planu naukowego, aby cele i zadania były istotne, wykonalne i osiągalne.
• Zdecydowanie zachęca się IPO do ustalenia modelu logicznego i/lub wskaźników pomiaru (np. kluczowych wskaźników wydajności), które służyłyby zarówno jako wskazówka w codziennych operacjach, jak i jako ramy oceny.

Panel przeglądowy jest również głęboko przekonany, że program ma wystarczające moce, aby umożliwić ograniczone i ukierunkowane oddziaływanie w jego następnej i końcowej fazie, po wdrożeniu odpowiednich środków kadrowych.

[1] Międzynarodowa Rada Nauki (ISC) powstała w 2018 r. w wyniku połączenia Międzynarodowej Rady Nauki (ICSU) i Międzynarodowej Rady Nauk Społecznych (ISSC). Raport ten został sporządzony przed połączeniem; w stosownych przypadkach zaktualizowano nazwy, aby odzwierciedlić fakt, że ISC jest współsponsorem programu ze skutkiem od lipca 2018 r.

Zdrowie ludzkie zostało określone w planie strategicznym Międzynarodowej Rady Nauki (ICSU) (2006–2011) jako nowy priorytet badawczy, którego celem było „zapewnienie, że względy zdrowotne zostaną należycie uwzględnione w planowaniu i realizacji przyszłych działań przez w oparciu o odpowiednie mocne strony związków naukowych i organów interdyscyplinarnych.”

Aby jaśniej określić, w jaki sposób ICSU może wnieść wkład w naukę na rzecz zdrowia ludzkiego, w 2006 roku powołano grupę ustalającą zakres. Rola grupy ustalającej zakres polegała na rozważeniu inicjatyw zdrowotnych już opracowywanych w społeczności ICSU i zidentyfikowaniu dodatkowych obszarów lub podejść, w których ICSU może wartość dodaną tych inicjatyw.

Grupa ustalająca ustaliła, że ​​szereg związków naukowych i organów interdyscyplinarnych ICSU rozpoczęło opracowywanie inicjatywy w zakresie nauki na rzecz zdrowia i dobrego samopoczucia już w 2002 r. Natomiast w 2007 r. Partnerstwo Naukowe o Systemach Ziemi, które skupiało działania ICSU dotyczące globalnych zmian środowiskowych programów, opublikował plan naukowy dotyczący globalnych zmian środowiska i zdrowia ludzkiego. W tym samym czasie Biuro Regionalne ICSU dla Afryki przeprowadziło analizę potrzeb kontynentu w zakresie badań zdrowotnych. Inicjatywy te odzwierciedlają rosnącą świadomość i zainteresowanie, zarówno w sferze polityki, jak i badań, powiązaniami pomiędzy nowoczesną ekologią człowieka w miastach a ryzykiem związanym z szeregiem niekorzystnych skutków zdrowotnych.

Po konsultacjach ze społecznością naukową ICSU w 2008 r. powołano nową grupę ds. planowania, której zadaniem było kontynuowanie pomysłów zidentyfikowanych w trakcie określania zakresu. W rezultacie powstał obecny plan naukowy, który proponuje innowacyjne ramy koncepcyjne umożliwiające rozważenie wieloczynnikowego charakteru zarówno czynników determinujących, jak i przejawów zdrowia i dobrostanu w globalnych populacjach miejskich. Oprócz stymulowania konkretnych projektów badawczych, nowy program naukowy na rzecz zdrowia i dobrostanu w miastach (UHWB) otrzymał polecenie skupienia się na:

• Opracowywanie nowych metodologii oraz identyfikacja potrzeb w zakresie danych i luk w wiedzy.
• Budowanie i wzmacnianie potencjału naukowego.
• Ułatwienie komunikacji i zasięgu.

W ten sposób działania programu UHWB mają na celu:

• Promowanie wśród naukowców i decydentów systemowego podejścia do zdrowia i dobrostanu ludzi w zmieniającym się środowisku miejskim.
• Wzmocnienie zdolności do prowadzenia badań nad zdrowiem i dobrostanem ludzi w zmieniającym się środowisku miejskim przy zastosowaniu podejścia systemowego.
• Zwolennik podejścia systemowego finansowania zdrowia i dobrego samopoczucia ludzi w zmieniającym się środowisku miejskim.
• Zwiększenie zrozumienia problemów zdrowia i dobrostanu w miastach w różnych dyscyplinach i sektorach.
• Pośrednictwo w tworzeniu sojuszy naukowo-technologicznych na rzecz wdrażania inteligentnych rozwiązań technologicznych na rzecz zdrowia i dobrego samopoczucia w miastach.
• Wpływaj na agendę międzynarodową, aby uwzględnić inicjatywy w zakresie zdrowia miejskiego.

Zgodnie ze „standardowym” modelem wdrażania programu ICSU, działania te miały być nadzorowane i kierowane przez dedykowany międzynarodowy, interdyscyplinarny Komitet Naukowy oraz IPO powołane w celu zapewnienia skutecznej realizacji. Zaplanowano tę inicjatywę na 10 lat, aby zapewnić społecznościom badawczym i politycznym zajmującym się zdrowiem i dobrostanem miast wystarczającą ilość czasu na przyjęcie podejść opartych na analizie systemowej.

W 2011 roku Zgromadzenie Ogólne ICSU zatwierdziło plany nowej globalnej inicjatywy „Zdrowie i dobre samopoczucie w zmieniającym się środowisku miejskim: podejście do analizy systemowej”. W 2014 r. w Xiamen w Chinach otwarto IPO, którego gospodarzem był Instytut Środowiska Miejskiego (IUE) w CAS, zapewniając centrum interdyscyplinarnego rozwoju, wymiany i komunikacji wiedzy naukowej.

Program UHWB jest globalnym programem naukowym i interdyscyplinarnym organem Międzynarodowej Rady Naukowej, wspieranym przez UNU-IIGH i IAP. Jej IPO jest organizowane przez IUE CAS w Xiamen w Chinach.

Wizją programu jest generowanie istotne dla polityki wiedza oparta na A podejście systemowe to będzie poprawić stan zdrowia, zmniejszyć nierówności zdrowotne oraz poprawić dobrobyt globalnej populacji miejskiej. Program ma na celu opieranie się na społecznościach naukowych i politycznych oraz tworzenie synergii ze nimi, koncentrując się na zdrowiu populacji i zajmując się niezwykle ważną, ale jak dotąd niewystarczająco zbadaną perspektywą systemowych czynników warunkujących zdrowie i dobrostan człowieka.

Program przewiduje, że przyszłe zdrowe miasta będą funkcjonować jako zintegrowane, złożone systemy, które w sposób zrównoważony zapewniają korzyści dla zdrowia i dobrego samopoczucia mieszkańców, bez uszczerbku dla zdrowia planety.

Cele tego programu naukowego odzwierciedlają strukturę zaproponowaną w raporcie grupy planistycznej (ICSU 2011):

1. Promowanie i koordynowanie projektów badawczych poprzez generowanie wyników naukowych o dużym wpływie; poprzez umożliwienie podejmowania bardziej świadomych decyzji przez różnorodne zainteresowane strony zaangażowane w zdrowie i dobrostan w miastach; oraz poprzez ustanowienie systemowego podejścia do zdrowia i dobrego samopoczucia w środowisku miejskim jako prężnie rozwijającego się i istotnego obszaru badań interdyscyplinarnych.
2. Opracowywanie metodologii i identyfikacja potrzeb w zakresie danych poprzez proponowanie innowacyjnych metodologii i podejść systemowych, które można zastosować do konkretnych wyzwań związanych ze zdrowiem i dobrostanem w środowisku miejskim; poprzez identyfikację potrzeb w zakresie danych, które informują i wpływają na różne bieżące i planowane inicjatywy w zakresie obserwacji i monitorowania; oraz poprzez identyfikację nowych danych z trzecich badań naukowych, które można udostępnić publicznie.
3. Budowanie i wzmacnianie potencjału poprzez budowanie potencjału naukowego i wspieranie platform interdyscyplinarnych niezbędnych do podejmowania badań nad zdrowiem i dobrostanem miast z wykorzystaniem podejścia systemowego; poprzez budowanie potencjału decydentów i praktyków w zakresie zrozumienia badań naukowych dotyczących zdrowia i dobrostanu w miastach przy zastosowaniu podejścia systemowego; poprzez ułatwianie tworzenia sieci w społecznościach badawczych, biznesowych i społeczeństwach obywatelskich, które przyjmują podejście systemowe do zdrowia i dobrostanu w miastach; oraz poprzez zwiększenie liczby studentów i młodych naukowców zainteresowanych podejmowaniem badań oraz działaniami w zakresie przedsiębiorczości i zaangażowania obywatelskiego na rzecz zdrowia i dobrostanu w miastach, wykorzystując podejścia systemowe, które angażują istotne kwestie istotne z punktu widzenia polityki.
4. Przekazywanie nowej wiedzy: promocja i zasięgpoprzez utworzenie wirtualnego forum będącego punktem odniesienia dla społeczności naukowej i innych zainteresowanych stron; poprzez promowanie interakcji i współpracy między badaczami i innymi właściwymi stronami zainteresowanymi za pośrednictwem konferencji i warsztatów; oraz poprzez udostępnianie wyników wielu zainteresowanym stronom w odpowiednim formacie, który umożliwia ich łatwe zrozumienie.

W kontekście globalnych zmian środowiskowych, gospodarczych i społecznych chyba żadne zjawisko nie jest bardziej uderzające niż urbanizacja. Już teraz ponad połowa światowej populacji mieszka w miastach. Miejski styl życia i rosnąca różnorodność warunków miejskich stworzyły nie tylko nowe hierarchie społeczne i zasady kulturowe, ale także nowy zestaw ról systemów opieki zdrowotnej oraz zmieniające się wzorce dostępu do zdrowia i innych zasobów oraz popytu na nie w miastach i pomiędzy nimi. Urbanizacja stwarza zarówno szansę, jak i ryzyko, a także nowy zestaw wyzwań dla osób zainteresowanych ochroną i promowaniem ludzkiego zdrowia i dobrostanu. Bliskość powoduje zarówno korzyści, jak i niedogodności – korzyści aglomeracji i skali, ale także niekorzyści wynikające z zatorów i przeciążenia instytucjonalnego.

Miasta odegrały kluczową rolę w zapewnieniu zrównoważonej przyszłości określonej w Nowej Agendzie Miejskiej, Celach Zrównoważonego Rozwoju i innych przełomowych elementach Agendy na rzecz Zrównoważonego Rozwoju 2030. Trzy filary przemian gospodarczych, społecznych i środowiskowych można najlepiej osiągnąć w miastach, które odpowiadają za 75% światowego PKB i 75% globalnych emisji gazów cieplarnianych, a podmioty na poziomie miast odgrywają coraz ważniejszą rolę w sprawach globalnych i regionalnych.

Nauka ma również do odegrania rolę w katalizowaniu przejścia na zrównoważony rozwój i może być potężnym partnerem dla podmiotów politycznych i decydentów. Należy wzmacniać i wspierać ścieżki, którymi nauka może wpływać na politykę i wspierać zmiany.

Megatrend urbanizacyjny (do globalnej populacji miejskiej przybywa 1.5 miliona ludzi tygodniowo, a 90% tego wzrostu ma miejsce w krajach Afryki i Azji) nałoży ogromne wymagania na infrastrukturę, usługi, tworzenie miejsc pracy, klimat, środowisko i dobrze -istnienie. Działające od dawna mechanizmy generujące wiedzę, takie jak Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), podjęły wyzwanie miejskie. Jednak ta globalna transformacja miast wymaga wieloskalowego i wielowymiarowego podejścia.

Ogólnie rzecz biorąc, program UHWB jest daleki od osiągnięcia swoich nadrzędnych celów. Recenzenci sugerują, że w perspektywie krótkoterminowej potrzebny jest system ustalania priorytetów działań i towarzyszące mu wyczucie, gdzie najlepiej zastosować ograniczone zasoby. Co więcej, należy zastosować bardziej ukierunkowane podejście do zaangażowania – z partnerami, innymi badaczami, decydentami i społeczeństwem obywatelskim. Program, za pośrednictwem Komitetu Naukowego, powinien pracować nad opracowaniem bardziej strategicznego i ukierunkowanego planu pracy.

Recenzenci przyznają, że IPO włożyło wiele wysiłku w pisanie wniosków badawczych i uczestnictwo w spotkaniach naukowych, aby osiągnąć cel, jakim jest koordynacja projektów badawczych. Jednak znaczna część tych wysiłków miała charakter oportunistyczny, a nie strategiczny, w związku z czym Komitet Naukowy musi zapewnić bardziej rygorystyczne wytyczne dotyczące tego, gdzie zużywać energię, biorąc pod uwagę ograniczone zasoby.

Cel, jakim jest opracowanie metodologii zaspokajania potrzeb w zakresie danych, pozostaje do osiągnięcia. Dzięki zaangażowaniu Komitetu Naukowego program zbudował mocne podstawy, tworząc luźną „sieć” aktywnych badaczy zajmujących się naukami systemowymi. Szansą na najbliższe pięć lat jest rozbudowa i wzmocnienie tej sieci.

Program miał także trudności z osiągnięciem celu, jakim jest „koordynacja” badań. Okazało się to trudne z wielu powodów: ograniczone zasoby (personel); kwestie językowe; opis pracy dyrektora wykonawczego (tzn. tylko 20% czasu powinno być przeznaczone na działalność badawczą); oraz zakres zadań Komitetu Naukowego (tj. niegenerowanie wyników badań programu). Przy tych ograniczeniach trudno jest przewidzieć, gdzie zostaną przeprowadzone oryginalne badania.

Program przyczynił się do promowania „podejścia systemowego” – czego przykładem są różne warsztaty i spotkania, w których aktywnie uczestniczył dyrektor wykonawczy. Jednakże ze względu na ograniczone zasoby oraz fakt, że w ramach programu nie udało się zatrudnić specjalisty ds. komunikacji, promocja działań w ramach programu nie była tak skuteczna, jak oczekiwano. W przyszłości potrzebne jest bardziej pragmatyczne podejście, które zachęci sekretariat IPO do działania w trybie hybrydowym, generującym zasoby zewnętrzne, a jednocześnie ułatwiającym i promującym działalność badawczą innych – czyli partnerów zewnętrznych.

Pozytywna współpraca programu z Międzynarodowym Towarzystwem Zdrowia Miejskiego (ISUH), a w szczególności z jego corocznym kongresem, stanowi idealną okazję do znalezienia podstawy do zaangażowania naukowców i wspierania rozwoju nowego pokolenia naukowców zajmujących się systemami. Co więcej, pod przewodnictwem wybitnego Komitetu Naukowego istnieje możliwość rozwoju tej dziedziny poprzez publikowanie specjalnych numerów czasopism, a także publikowanych w skali międzynarodowej monografii pod redakcją, związanych z zagadnieniami wiodącymi w naukach systemowych (na przykład czasopismo ISUH).

Głównym celem powinno być wzmacnianie, formalizacja, promowanie, wspieranie i wykorzystywanie badaczy zajmujących się naukami systemowymi, którzy już pracują w sieci. Głównym celem powinno być wykorzystanie wiedzy specjalistycznej tych badaczy do szkolenia kolejnego pokolenia naukowców zajmujących się systemami w najnowocześniejszej dziedzinie nauki o systemach. Utworzenie formalnej sieci naukowców zajmujących się systemami – szczególnie naukowców na początku i w połowie kariery, którzy są w stanie wspierać indywidualne badania i publikować nowe ustalenia – pomoże w zapewnieniu bardziej aktywnego portfolio dla programu.

Biorąc pod uwagę szybką urbanizację zachodzącą w Chinach oraz fakt, że program jest tam umiejscowiony, niewykorzystana byłaby szansa, gdyby nie podjęto wysiłków na rzecz rozwoju sieci naukowców systemowych w tym kraju. Organizacja goszcząca, IUE, musi i powinna odgrywać kluczową rolę w ustanawianiu, promowaniu i ułatwianiu tej sieci, przy czym krajowy komitet naukowy nadzoruje jej rozwój.

Program UHWB składa się z personelu IPO (dyrektor wykonawczy i asystent administracyjny w chwili pisania tego tekstu; nie ma specjalisty ds. nauki ani specjalisty ds. komunikacji) oraz Komitetu Naukowego. Komitet Naukowy określa priorytety i strategię realizacji programu, opracowuje politykę i pełni rolę rzeczniczą. Obejmuje to współpracę z dyrektorem wykonawczym przy pozyskiwaniu dodatkowych funduszy niezbędnych do prowadzenia działań programowych kierowanych przez IPO lub koordynowanych za jego pośrednictwem. Program działa w oparciu o infrastrukturę instytucji goszczącej – Instytutu Środowiska Miejskiego mieszczącego się przy Chińskiej Akademii Nauk – która zapewnia usługi wewnętrzne i wsparcie finansowe, działając zgodnie z wewnętrznymi standardowymi procedurami operacyjnymi instytucji i kraju goszczącego.

W rzeczywistości program jest zbyt mały, aby uzasadniać skomplikowaną strukturę zarządzania. Jednocześnie jednak role i obowiązki wydają się być sprzeczne. Głównym wyzwaniem dla dyrektora wykonawczego są konkurencyjne priorytety programu międzynarodowego w stosunku do jego lokalizacji w chińskim ośrodku badawczym; oraz ograniczenia w zakresie czasu przeznaczonego na działalność badawczą (tj. 20%). Należy podjąć wysiłki mające na celu przezwyciężenie tych napięć, wyjaśniając oczekiwania co do tego, co można osiągnąć w ramach ograniczeń związanych z pełnioną rolą.

Wyjaśnień tych należy dokonać zgodnie ze spotkaniem poświęconym planowaniu strategicznemu, którego organizatorem jest Komitet Naukowy, aby w końcowej fazie skupić się na misji, wizji i planach działania programu. Międzynarodowa konferencja na temat zdrowia miejskiego 2019, której program jest współgospodarzem, stanowi idealną platformę do prowadzenia takich dyskusji, a także narzędzie do realizacji działań w zakresie budowania potencjału i rozwoju sieci w ramach programu.

Opracowanie krajowego programu badawczego, wspieranego przez native speakera lub zastępcę dyrektora, a także pracowników podoktorskich i doktorantów, mogłoby wspomóc tę inicjatywę co najmniej na dwa sposoby. Zapewniłoby to większe wsparcie dyrektorowi wykonawczemu w jego wysiłkach na rzecz stworzenia programu międzynarodowego, w ramach którego studenci mogliby skorzystać z otwarcia ogromnej sieci badaczy (za pośrednictwem Komitetu Naukowego). Wspierałoby także rozwój sieci w Chinach, tworząc jednocześnie krajowy program badawczy skupiający się na zdrowiu i dobrostanie w miastach przez pryzmat nauki o systemach.

Należy ponownie rozważyć rolę i funkcje Komitetu Naukowego. Oczywiste jest, że niektóre funkcje nie zostały wypełnione zgodnie z pierwotnym zakresem zadań. Komitet naukowy wraz z dyrektorem wykonawczym powinien ponownie przeanalizować swoje własne funkcjonowanie i zakres uprawnień oraz pomóc dyrektorowi wykonawczemu w ustaleniu nowego planu działań strategicznych i naukowych, który będzie odpowiedni, wykonalny i osiągalny w pozostałym okresie trwania programu . Komitet naukowy powinien regularnie dokonywać przeglądu postępów programu w porównaniu z kluczowymi wskaźnikami wykonania.

Panel oceniający przyznaje, że w projektowanie, rozwój i administrowanie programem UHWB w jego obecnej formie włożono wiele środków, zasobów i dobrej woli. Jest to zasługa zaangażowanych osób, a panel oceniający odnotowuje hojne fundusze i wsparcie rzeczowe zapewnione dotychczas przez instytut przyjmujący oraz na potrzeby kolejnej fazy programu.

Program działa w oparciu o infrastrukturę instytucji goszczącej – IUE CAS – która zapewnia usługi wewnętrzne i wsparcie finansowe, działając w oparciu o wewnętrzne standardowe procedury operacyjne instytucji i kraju goszczącego. Jednak pomimo chęci wdrożenia międzynarodowego programu takiego jak ten, kilka problemów praktycznych uniemożliwia pełną realizację programu w Chinach.

Na przykład poważnym problemem i kluczową luką jest kwestia kadrowa IPO. W ramach programu wystąpiły trudności z zatrudnieniem specjalisty ds. nauki (w chwili pisania tego tekstu stanowisko to było nieobsadzone od 18 miesięcy) i specjalisty ds. komunikacji – stanowisko to uznano za kluczowe dla powodzenia programu, ale od początku jego realizacji pozostawało ono nieobsadzone program. Przeprowadzono kilka rund rozmów kwalifikacyjnych tylko z wybranymi kandydatami, którzy odrzucili ofertę, powołując się na lepsze perspektywy gdzie indziej.

Zgodnie z ogłoszeniem na stanowisku specjalisty ds. nauki wymagany jest stopień doktora i 50% czasu pracy będzie poświęcone badaniom. Jest to możliwy powód rezygnacji kandydatów: stanowisko nie zapewnia kandydatom ze stopniem doktora odpowiednich możliwości rozwoju badań. Należy rozważyć zatrudnienie personelu na poziomie magisterskim (z kilkuletnim doświadczeniem) i dalsze przeredagowanie opisu stanowiska.

Panel oceniający dostrzega wyzwania stojące przed dyrektorem wykonawczym, który nie jest rodzimym użytkownikiem języka, pracującym bez podstawowego personelu. Panel zaleca wypróbowanie modelu współdyrektora, skupiającego się na rozwoju krajowego programu badawczego powiązanego z IPO (zapewniającego punkt kontaktowy i nadzór nad lokalnie rekrutowanymi badaczami). Rola współdyrektora mogłaby również pomóc w uzupełnieniu roli obecnego dyrektora wykonawczego, dbając o uniknięcie powielania obowiązków.

Wydając to zalecenie, panel recenzyjny jest świadomy wyzwania, jakim jest zapewnienie IPO odpowiedniego dostępu do zasobów finansowych i ludzkich w szybko zmieniającym się środowisku finansowania międzynarodowej współpracy naukowej. Utworzenie aktywnego programu badań krajowych w ramach IUE stwarza w zasadzie możliwości zbudowania masy krytycznej, zaspokojenia lokalnych potrzeb instytucjonalnych i uzupełnienia międzynarodowych celów programu UHWB. IUE jest na przykład najlepiej przygotowana do przyciągania międzynarodowych badaczy do współpracy w ramach programu UHWB i pozyskiwania środków na finansowanie odrębnych projektów badawczych. Taki model przezwycięża także izolację programu od kontekstu lokalnego i sprzyja większemu zaangażowaniu innych badaczy i kolegów z IUE.

Podsumowując, mechanizm operacyjny zapewniający powodzenie programu musi opierać się na nowym modelu przyciągania większej liczby studentów i badaczy do instytutu. Pozwoliłoby to na osadzenie programu w ramach IUE i umożliwiłoby mu korzystanie z prowadzonych tam badań. Model ten przyczyniłby się również w dużym stopniu do zapewnienia trwałości programu po jego obecnym okresie obowiązywania.

Program UHWB pozyskał i nawiązał współpracę z dużą siecią interesariuszy i partnerów – poprzez różne wydarzenia, warsztaty i konferencje, w których uczestniczyli lub uczestniczyli. Jednakże strategiczne długoterminowe partnerstwa nie zostały jeszcze sformalizowane.

Program zaczął rozwijać współpracę z wieloma innymi programami i organami ICSU. Na przykład dyrektor wykonawczy odgrywa rolę w trzech sieciach działań na rzecz wiedzy Future Earth (w zakresie zdrowia, obszarów miejskich i ryzyka). Wszystkie Sieci Działań Wiedzy o Przyszłej Ziemi znajdują się na różnych etapach rozwoju, na które program miał wpływ. Niedawno w ramach programu nawiązano także współpracę z regionalnymi biurami ICSU, opracowując plany różnych regionalnych perspektyw na miejski model zdrowia, który będzie uwzględniany w polityce. Ponownie brakuje formalnego partnerstwa w sposobie działania programu, co oznacza, że ​​konkretne produkty i działania jeszcze się nie zmaterializowały.

Obecni sponsorzy programu (UNU-IIGH, ICSU i IAP) dobrze angażują się w program i zapewniają duże wsparcie intelektualne. ICSU pracuje nad umieszczeniem programu w sferach polityki wysokiego szczebla Organizacji Narodów Zjednoczonych (takich jak konferencja Habitat III w Quito), a UNU-IIGH na Światowym Forum Urbanistycznym w Kuala Lumpur. Jednakże wsparcie ze strony współsponsorów nie jest powszechne na wyższych szczeblach organizacji i trudno jest zrozumieć strategiczne znaczenie programu dla organizacji sponsorujących.

Jednak ostatnio IAP zaczęło wykorzystywać program jako sposób na pokazanie swoim członkom (głównie o charakterze medycznym/naukowym) dalekosiężnej wagi powiązania między zdrowiem a środowiskiem miejskim. W rezultacie Dyrektor Wykonawczy IPO został zaproszony do przedstawienia programu na Walnym Zgromadzeniu IAP. Doprowadziło to do tego, że IAP przyłożyło większą wagę i nacisk na inne działania łączące zdrowie ze zrównoważonym rozwojem (takie jak działania „Jedno zdrowie”).

UNU-IIGH przeszła niedawno przegląd strategiczny; zatem nie wiadomo jeszcze, w jaki sposób program będzie zgodny z nowym kierunkiem strategicznym UNU-IIGH. W chwili pisania tego tekstu program pozostaje w ścisłym kontakcie z nowym kierownictwem.

Również w chwili pisania tego tekstu ICSU jest w trakcie fuzji z Międzynarodową Radą Nauk Społecznych (ISSC), a przyszłość jej działalności naukowej nie jest jeszcze określona. Jednakże włączenie ISSC i włączenie nauk społecznych dobrze wpisuje się w cele programu UHWB, zatem prawdopodobne jest, że połączenie wzmocni jego podstawy naukowe. W programie nie zdefiniowano jeszcze relacji roboczych z kluczowymi organizacjami międzynarodowymi w tej przestrzeni – takimi jak Światowa Organizacja Zdrowia i Wellcome Trust – ale przyszłe dyskusje strategiczne skupią się bardziej na sposobie funkcjonowania tych dużych graczy.

W ramach planowania strategicznego, które określa misję i wizję programu oraz to, co można osiągnąć w ramach istniejących zasobów, należy podjąć wysiłki w celu zidentyfikowania partnerów strategicznych, z którymi program powinien współpracować. Powinno to obejmować jasne cele związane z pożądanymi wynikami, jakich oczekuje się od partnerstwa. Takie cele pomogłyby w ustaleniu priorytetów wysiłków i zapewniły filtr, poprzez który można przeglądać nadchodzące możliwości. Potencjalnymi partnerami mogą być partnerzy z polityki (międzynarodowej i krajowej w Chinach), a także ze sfery akademickiej. Niezwykle istotne jest, aby partnerstwa obejmowały te biura regionalne ICSU, dla których zdrowie miejskie jest priorytetem. Umożliwiłoby to działanie programu w priorytetowych regionach świata, zapewniając synergię i wzmacniając wpływ programu. Punktem wyjścia będzie współpraca z biurami regionalnymi zlokalizowanymi w szybko rozwijających się regionach, jak wspomniano powyżej.

Obecnie, pomimo szerokiej sieci podmiotów, z którymi współpracuje, program UHWB ma trudności z okazaniem wpływu na to, co robi. Komunikacja okazała się problematyczna, głównie ze względu na fakt, że od początku programu stanowisko sekretariatu nie zostało obsadzone. Obecnie stażysta pomaga Dyrektorowi Wykonawczemu w aktualizacji stron internetowych programu. Jest to jednak strategia krótkoterminowa i zatrudnienie specjalisty ds. komunikacji umożliwiłoby działanie programu w znacznie bardziej strategiczny sposób.

Program jest odizolowany od kontekstu lokalnego, dlatego należy zwiększyć jego widoczność w Chinach. Dyrektor wykonawczy i jego funkcjonariusze muszą współpracować z urzędnikami i naukowcami władz lokalnych i chińskich. Konieczne jest także przetłumaczenie kluczowych publikacji programu (w języku chińskim i angielskim), aby zwiększyć wpływ i uczynić komunikację bardziej przystępną.

Wysiłki te, w połączeniu z jasnym kierunkiem strategicznym, pozwolą na znacznie lepsze ukierunkowanie programu pod względem sposobu jego działania i wykorzystania zasobów.

Rola Komitetu Naukowego
Jak stwierdzono powyżej, panel recenzyjny zdecydowanie zachęca Komitet Naukowy do:

Przegląd własnego zakresu zadań i działań związanych z pierwszą ofertą publiczną.
Nadzorowanie rewizji planu nauki.
Opracuj i monitoruj realizację planu strategicznego, który ustala priorytety działań i obejmuje kluczowe wskaźniki wydajności.
W ten sposób niewielką wartość dodaną wnosi skupienie się na krajach/regionach, w których badania zintegrowane są już silne. Główne luki w badaniach i możliwościach występują raczej w szybko urbanizujących się częściach Azji, Afryki i Ameryki Południowej. Biorąc pod uwagę, że biura regionalne wykazały duże zainteresowanie współpracą z UHWB, IPO i Komitet Naukowy powinny na tym oprzeć i podjąć wysiłki w celu wzmocnienia tych partnerstw.

Planowanie strategiczne
Jak stwierdzono powyżej, panel oceniający gorąco zachęca Komitet Naukowy do współpracy z Dyrektorem Wykonawczym w celu przeglądu planu naukowego, aby zapewnić, że cele i zadania są strategiczne, istotne, wykonalne i osiągalne w pozostałym czasie trwania programu UHWB.

Czyniąc to, panel rewizyjny zaleca, aby IPO opracowało plan strategiczny obejmujący model logiczny i/lub mierniki pomiaru (np. kluczowe wskaźniki wydajności), który służyłby zarówno jako ster w codziennych operacjach, jak i jako narzędzie ramy oceny.

Zalecenia dla Międzynarodowej Rady Naukowej
Panel przeglądowy zaleca, aby ISC wspierała model zarządzania umożliwiający mianowanie współdyrektora. Zastępca dyrektora miałby za zadanie opracować krajowy program badawczy w zakresie zdrowia i dobrostanu w miastach (w tym rozwój programów podyplomowych i podoktorskich) oraz ułatwiać silniejsze powiązania między IPO, IUE i innymi krajowymi zainteresowanymi stronami.

Panel recenzujący zachęca także ISC oraz Komitet Naukowy do wspierania IPO w procesie zatrudniania niezbędnego personelu.

Biorąc pod uwagę globalne znaczenie urbanizacji i zdrowia miejskiego, panel oceniający zachęca do długoterminowego wsparcia programu na arenie globalnej i dalszego łączenia programu i jego koncepcji z areną polityki globalnej.

• Lista akronimów:
• CAS Chińska Akademia Nauk
• Partnerstwo MiędzyAkademickie IAP
• Międzynarodowa Rada Nauki ICSU
• Biuro Programu Międzynarodowego IPO
• Międzynarodowa Rada Naukowa ISC
• Międzynarodowa Rada Nauk Społecznych ISSC
• Międzynarodowe Towarzystwo Zdrowia Miejskiego ISUH
• Instytut Środowiska Miejskiego IUE
• UHWB Zdrowie i dobre samopoczucie w miastach
• Międzynarodowy Instytut Zdrowia Globalnego UNU-IIGH Uniwersytetu Narodów Zjednoczonych
• Członkowie panelu recenzyjnego:
• Susan Elliott z Uniwersytetu Waterloo
• Stewart Lockie, Komisja ds. Planowania Naukowego i Przeglądu, ICSU
• Billie Giles-Corti z Uniwersytetu RMIT
• Carmencita Padilla z Uniwersytetu Filipińskiego
• Chen Weiqiang z Chińskiej Akademii Nauk

• Lista rozmówców:
• Jose Siri, starszy pracownik naukowy Fellow, UNU-IIGH
• Peter McGrath, koordynator, IAP
• Montira Pongsiri, starszy pracownik naukowy, Uniwersytet Cornell
• Eulalie Ruan, asystentka administracyjna, IPO
• Sharizad Dahlan, specjalista ds. nauki, Biuro Regionalne ICSU dla Azji i Pacyfiku
• Manuel Limonta, dyrektor, biuro regionalne ICSU na Amerykę Łacińską
• Yong-Guan Zhu, dyrektor, IUE, CAS
• Jieling Liu, stażystka i doktorantka, Uniwersytet w Lizbonie
• Victor Abass, doktorant i konserwator stron internetowych, IUE
• Franz Gatzweiler, dyrektor programu UHWB
• Philippa Howden-Chapman, przewodnicząca Komitetu Naukowego, program UHWB
• Fumiko Katsuga, dyrektor globalnego centrum, Future Earth Japan
• Susan Parnell, profesor, Instytut Miast Afrykańskich
• Carlos Dora, Światowa Organizacja Zdrowia
• Heide Hackmann, dyrektor generalny ISC (od lipca 2018 r.); Dyrektor wykonawczy, ICSU (do lipca 2018 r.)
• Jo Ivey Bofford, prezes Akademii Medycznej w Nowym Jorku
• Qunli Han, dyrektor wykonawczy programu zintegrowanych badań nad ryzykiem katastrof
• Pascale Allotey, dyrektor UNU-IIGH

Referencje
ICSU. 2011. Zdrowie i dobre samopoczucie w zmieniającym się środowisku miejskim: podejście do analizy systemowej. Interdyscyplinarny plan naukowy: raport grupy planistycznej ICSU. Paryż, ICSU.